بار اوّلش مثلا باشد اگر چه در شخص معتاد ، اعتيادش براى درس بوده يا امامت در نماز باشد چنانچه در شخص مفارق كه حقّش باطل مىگردد تفاوتى نيست بين اينكه در اثناء نماز مفارقت كند يا در غير اين فرض مفارقتش حاصل شود .
و دليل ما در تمام عموم دليل مىباشد .
مرحوم مصنف در كتاب دروس فرمودهاند : اقرب اينستكه شخصى كه در اثناء نماز از باب اضطرار خارج شده اولويّتش باقى است مگر آنكه مكانى مساوى با اوّل يا اولى و بهتر از آن بيابد و دليل آن است كه نماز واحد بوده پس نمىتوان شخص مزبور را از اتمامش بازداشت .
ولى اشكال و ايراد اين استدلال مخفى و پنهان نمىباشد .
قوله : و لا غيره : يعنى غير المعتاد .
قوله : و ان كان اعتياده لدرس : ضمير در [ اعتياده ] به [ المعتاد ] عود مىكند .
قوله : و استقرب فى الدّروس بقاء اولويّة المفارق فى اثنائها : يعنى فى اثناء الصّلوة .
قوله : الّا ان يجد مكانا مساويا للاوّل : ضمير در [ يجد ] بمفارق راجع است .
قوله : او اولى منه : ضمير در [ منه ] به الاوّل راجعست .
قوله : محتجا بانّها صلوة واحدة : ضمير در [ انّها ] بصلوة راجع است .
قوله : فلا يمنع من اتمامها : ضمير نائب فاعلى در [ لا يمنع ] به مفارق راجع بوده و ضمير در [ اتمامها ] به [ صلوة ] عود مىكند .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 447
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٤٤٧