سپس مىفرماين :
و بر دو احتمالى كه ذكر شد اين مسئله مترتب استكه آيا نماز دوّمى صحيح بوده يا باطل است .
مؤلف گويد :
بنابر احتمال اوّل نماز صحيح و طبق احتمال دوّم نماز باطل مىباشد .
مرحوم مصنف در كتاب ذكرى فرمودهاند :
در بقاء حق علاوه بر بودن رحل شرط است كه مكث صاحب رحل در بيرون مسجد طول نكشد .
و مرحوم علامه در كتاب تذكره مىفرماين :
اقرب آن است كه شخص اگر بواسطه عذرى همچون اجابت كردن كسى كه وى را به بيرون از مسجد خوانده يا تجديد كردن وضوء و نيز مانند قضاء حاجت از مكانش مفارقت كرده و به بيرون از مسجد برود حقّش محفوظ بوده اگر چه رحل نيز از خود بجاى نگذاشته باشد .
قوله : لبقائه او بقاء رحله : ضمائر مجرورى به شخص واقع در مسجد راجع است .
قوله : فازعجه مزعج : كلمه [ ازعاج ] يعنى ديگرى را بقهر و غلبه از جايش بيرون كردن .
قوله : فلا شبهة فى اثمه : يعنى اثم مزعج .
قوله : فهل يصير اولى منه بعد ذلك : ضمير در [ يصير ] به [ مزعج ] و در [ منه ] به شخص واقع در مسجد راجع بوده و مشاراليه [ ذلك ] ازعاج مىباشد .
قوله : يحتمله : ضمير منصوبى به [ كون المزعج اولى ] راجعست .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 443
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٤٤٣