احتمال اوّل يعنى معتبر بودن نيّت مىباشد .
قوله : لو كان رحله لا يشغل من المسجد : ضمير در [ رحله ] به صاحب رحل راجع است .
قوله : مقدار حاجته : يعنى حاجت صاحب رحل .
قوله : لانّ ذلك هو المستثنى : مشاراليه [ ذلك ] فرضى استكه رحل به مقدار حاجت صاحبش نباشد و مكانى كمتر از آن را اشغال نمايد و مقصود از [ مستثنى ] مستثنا از حرمت تصرّف شخصى لاحق در مكان شخص سابق است .
قوله : على تقدير الاولويّة : يعنى اولويّت شخص لاحق از سابق
مؤلّف گويد :
بنابر احتمال اوّل در صورتى لاحق از شخص سابق اولى مىباشد كه سابق در وقت مفارقت صرفا رحلش را در جاى خود باقى گذارد بدون اينكه نيّت معاودت را داشته باشد .
قوله : فلو كان كبيرا ، يسع ذلك : ضمير در [ كان ] برحل راجع بوده و جمله [ يسع ذلك ] تفسير است براى [ كبيرا ] و مشاراليه [ ذلك ] مقدار حاجت مىباشد .
قوله : من حيث عدم جواز رفعه : يعنى رفع رحل و برداشتن آن .
قوله : به غير اذن مالكه : يعنى مالك رحل .
قوله : و كونه فى موضع مشترك : ضمير در [ كونه ] به رحل راجع است و ضمير مجرورى در [ كونه ] اسم [ كان ] و [ كالمباح ] خبرش مىباشد .
قوله : مع احتمال سقوط حقّه مطلقا : ضمير در [ حقّه ] به صاحب
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 438
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٤٣٨