حق ندارد اقدام به احياء زمين مزبور بنمايد .
قوله : فانّه بالشّروع يفيد اولويّة : ضمير در [ فانه ] به معناى [ شأن ] بوده و ضمير فاعلى در [ يفيد ] بشروع عود مىكند .
قوله : لا يصحّ لغيره التّخطّى اليه : ضمير در [ لغيره ] به شروعكننده در احياء راجع بوده و كلمه [ تخطى ] يعنى قدم نهادن و ضمير در [ اليه ] به زمين مورد احياء راجع است .
قوله : و ان لم يفد ملكا : ضمير در [ لم يفد ] به شروع در احياء راجع است .
قوله : فلا يصحّ بيعه : ضمير در [ بيعه ] به زمين مورد احياء كه اولويّت در آن براى شروعكننده پيدا شده راجعست .
قوله : لكن يورّث : ضمير فاعلى به حقّ التحجير و حقّ اولويّت راجعست .
قوله : و يصحّ الصلح عليه : ضمير در [ عليه ] به حقّ اولويّت راجع است .
قوله : الّا ان يهمل الاتمام : ضمير فاعلى در [ يهمل ] به شروعكننده در احياء راجع است .
قوله : فللحاكم حينئذ الزامه به : مقصود از [ حينئذ ] حين الاهمال بوده و ضمير در [ الزامه ] به اهمالكننده و در [ به ] باتمام راجع است .
قوله : او رفع يده عنه : ضمير در [ يده ] به اهمالكننده و در [ عنه ] به محل مورد احياء راجعست .
قوله : فان امتنع اذن لغيره : ضمير فاعلى در [ امتنع ] باهمال
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 398
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٣٩٨