قوله : عليه السلام : الصّدقة : مقصود زكات است .
قوله : عليه السلام : فلؤدّ اليه حقّه : مقصود از [ حقّه ] اجرت زمين و نفس آن هردو مىباشد .
قوله : الّا انّها مقطوعة السّند ، ضعيفة : ضمير در [ انّها ] به روايت سليمان بن خالد راجع است .
مؤلّف گويد :
تمام رواة و وسائط نقل اين حديث ثقه هستند و هيچ وجهى براى ضعيف بودن اين حديث وجود ندارد ، بلى اگر سند حديث را بخواهيم تضعيف كنيم تنها از جهت سليمان بن خالد ممكن است چه آنكه در رجال ابى داود وى را در زمره ضعفاء ثبت كرده ولى همانطورى كه يكى از بزرگان عصر فرمودهاند وجهى براى آن نمىباشد ، بلى از برخى عبارات اينطور استفاده مىشود كه وى مقدارى از عمرش را امامى نبوده است .
و ظاهرا تنها تكيهگاه مرحوم شارح براى تضعيف اين روايت در اين جا و در كتاب مسالك وجود سليمان بن خالد در سند حديث است و چون در ترجمه وى نوشتهاند تنها كسى كه از اصحاب حضرت ابى جعفر عليه السلام در ركاب زيد شركت كرد ايشان بوده لاجرم اينطور استفاده شده كه وى زيدى بوده است از اينرو زبان تضعيف بر وى در تراحم گشوده شده است .
قوله : فان تعذّر فالحاكم : ضمير در [ تعذّر ] به اذن از مالك راجع است .
قوله : فان تعذّر جاز الاحياء به غير اذن : ضمير در [ تعذّر ] به اذن از حاكم عود مىكند .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 375
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٣٧٥