كرده و به مقدار يكسال تعريفش نمود اگر صاحبش پيدا شد كه بحثى نيست و در غير اين صورت لازم است از طرف مالكش آن را صدقه دهد چه كم بوده و چه زياد باشد بدليل روايت علىّ بن حمزه از مولانا الكاظم عليه السلام :
راوى مىگويد :
از محضر امام عليه السلام سئوال كردم راجع به مردى كه دينارى را در حرم يافته پس برداشته است .
امام فرمودند : بد كارى كرده ، حق نداشت آن را بردارد .
راوى گويد : عرض كردم : حال كه مبتلا به آن شده وظيفهاش چيست ؟
فرمودند : يكسال آن را اعلام و تعريف كند .
عرض كردم : تعريف كرده كسى را كه نشانى آن را بدهد نيافته است .
حضرت فرمودند : برگردد به شهر خود و آن را بر اهلبيت از مسلمين صدقه دهد ، پس اگر طالبش آمد آخذ ضامنش مىباشد .
سپس شارح ( ره ) مىفرماين :
اطلاق اين حديث شريف دلالت دارد كه فرقى بين مال قليل و كثير نبوده و هردو تعريفشان واجب است و نيز دلالت مىكند بر اينكه اخذ و التقاط حرام بوده و واجد حق برداشتن ندارد چنانچه مدلولش اينست كه اگر ملتقط آن را صدقه داد و مالكش بعدا پيدا شد و از تصدّق وى اظهار كراهت و نارضايتى نمود ضامن مالك مىباشد ولى ضعف سند آن از تمام اين مدلولات و التزام به آنها مانع مىباشد ، بنابراين از نظر ما اقوى در اين مسئله مختار مرحوم مصنف در كتاب دروس است يعنى تملّك
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 247
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٢٤٧