از التقاط مال دارند مضافا به اينكه در پارهاى از اين اخبار حديثى از مولانا الكاظم عليه السلام وارد شده كه حضرت فرمودند :
لقطه در حرم نه با دست و نه با پا بايد اخذ و مسّ شود ، و اگر مردم آن را وامىگذارند هر آينه صاحبش مىآمد و آن را برمىداشت .
و بعضى از فقهاء اخذ لقطه در حرم را مكروه دانسته و فرمودهاند :
مال پيدا شده در حرم چه قليل بوده و چه كثير التقاطش جايز ولى مكروه مىباشد .
و دليل ايشان تضعيف ادلّه قائلين به حرمت است :
امّا تضعيف آيه به اين تقرير استكه دلالت آن بر حرمت اخذ منتفى مىباشد چه آنكه خداوند متعال مىفرمايد : ما حرم را حرم امن و امان قرار دادهايم و اين با جواز اخذ لقطه در حرم و حفاظتش براى مالك و اعلام جهت يافت شدن وى هيچ تنافى و تهافتى ندارد .
و امّا تضعيف خبر : از حيث سند آن استكه سندش قابل اعتماد و استناد نيست .
اين رأى را مرحوم مصنف در كتاب دروس اختيار فرموده و از نظر ما نيز اقوى مىباشد .
قوله : غير الحيوان مطلقا : كلمه [ مطلقا ] قيد است براى مشاراليه يعنى حيوان و حاصل مقصود اينست كه :
مقصود از مال اينست كه حيوان بطور مطلق نباشد نه حيوان ناطق و نه حيوان صامت .
قوله : و ما كان منه فى الحرم : ضمير در [ منه ] بمال راجعست .
قوله : حرم اخذه : ضمير مجرورى در [ أخذه ] بما كان فى الحرم
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 242
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٢٤٢