در متن ذكر فرموده .
قوله : فليس له تملّكها مع الضّمان : ضمير در [ له ] بملتقط راجع بوده و ضمير مجرورى در [ تملّكها ] به شاة عائد است .
قوله : عدم وجوب التعريف حينئذ : يعنى حين وجدت الشاة فى العمران .
قوله : يجب مع اخذه تعريفه سنة كغيره : ضمير در [ اخذه ] و [ تعريفه ] و [ كغيره ] به غير شاة راجعست و مراد از [ غير غير شاة ] لقطه مال مىباشد .
قوله : او يحفظه لمالكه : ضمير فاعلى در [ يحفظه ] به ملتقط و ضمير مفعولى به غير شاة راجعست چنانچه ضمير در [ لمالكه ] نيز چنين مىباشد .
قوله : او يدفعه الى الحاكم : ضمير فاعلى در [ يدفعه ] بملتقط و ضمير منصوبى به غير شاة عود مىكند .
متن :
و لا يشترط في الآخذ باسم الفاعل شيء من الشروط المعتبرة في آخذ اللقيط ، و غيرها إلا الأخذ بالمصدر بمعنى أنه يجوز التقاطها في موضع الجواز للصغير ، و الكبير ، و الحر ، و العبد ، و المسلم ، و الكافر ، للأصل .
شرح فارسى :
مرحوم مصنف مىفرماين :
ى : در آخذ ضالّه صرفا اخذ و التقاط شرط است .
شارح ( ره ) مىفرماين :
كلمه [ آخذ ] در [ و لا يشترط فى الآخذ ] به صيغه اسم فاعل مىباشد و مراد اينست كه :
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحه 232
پدیدآورندگان: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص۲۳۲