آنگاه عين گوسفند يا پول آن را به او تحويل دهد .
سپس مىفرماين :
اگر گوسفند در عمران يافت شود و فرض كرديم كه اخذش جايز است چنانچه از ظاهر عبارت متن استفاده مىشود اگر واجد آن را فروخت و صدقه داد و بعدا صاحبش پيدا شد ضامن نيست .
ولى آنچه ديگران به آن تصريح فرمودهاند اينستكه از عمران التقاط و اخذ هيچ چيز جايز نيست چه شاة بوده و چه غير آن باشد منتهى اگر گوسفند را التقاط كرد حكمى كه ذكر شد دربارهاش جاريست .
و بهر تقدير چه به ظاهر فرموده مصنف قائل شده و چه تصريح ديگران را بپذيريم ملتقط حق ندارد حيوان را تملّك كرده و براى خود اخذ كند مضافا به اينكه اگر چنين نمود و حيوان در دستش تلف شد ضامن آن نيز مىباشد .
و دليل بر اين حكم اصل يعنى اصالة عدم جواز التّصرّف فى مال الغير بدون اذنه مىباشد .
و سپس مىفرماين :
از ظاهر نصّ و فتواى مشهور اينطور استفاده مىشود كه اگر شاة را ملتقط در عمران پيدا نمود وجوب تعريف ندارد ولى اگر غير شاة را اخذ نمودند همچون ساير اموال لازمست تا يكسال تعريف كند يا اگر تعريف نمىكنند مال را براى مالك برسم امانت حفظ نموده يا تحويل حاكم بدهند
قوله : فى العمران : بضمّ [ عين ] ساختمان و بناء را گويند .
قوله : لا يخاف عليها فيها : ضمير در [ عليها ] و در [ فيها ] به عمران راجعست .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 230
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٢٣٠