قوله : و هى ما قرب من المساكن : ضمير [ هى ] به عمران عود مىكند .
قوله : احتبسها الواجد : ضمير مؤنّث به شاة راجعست .
قوله : فان لم يجد صاحبها باعها و تصدّق بثمنها : ضمير در [ لم يجد ] به ملتقط راجع بوده و ضمائر مؤنّث بشاة عود مىكنند .
قوله : و ضمن ان لم يرض المالك : ضمير در [ ضمن ] به ملتقط عود مىكند .
قوله : و له ابقائها به غير بيع : ضمير در [ له ] بملتقط راجع بوده و در [ ابقائها ] به شاة عود مىكند .
قوله : و ابقاء ثمنها امانة الى ان يظهر المالك : ضمير در [ ثمنها ] به شاة راجعست .
قوله : او يئس منه : ضمير در [ يئس ] به ملتقط و در [ منه ] به مالك بر مىگردد .
قوله : و لا ضمان حينئذ : يعنى حين وجدت الشاة فى العمران
قوله : ان جاز اخذها : يعنى اخذ شاة .
قوله : كما يظهر من العبارة : زيرا مرحوم مصنف كلمهاى كه دلالت بر ضمان ملتقط كند در لفظ نياورده است .
قوله : و الذى صرّح به غيره : ضمير در [ به ] به [ الذى ] و در [ غيره ] به مصنف ( ره ) راجعست .
قوله : و لكن لو فعل لزمه هذا الحكم : ضمير در [ فعل ] بملتقط راجع بوده و كلمه [ فعل ] به معناى [ اخذ ] است و ضمير منصوبى در [ لزمه ] نيز به ملتقط عود كرده و مقصود از [ هذا الحكم ] حكمى استكه مرحوم مصنّف
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 231
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٢٣١