عبد اللّه بن حمّاد ، از ابى بصير از مولانا ابو جعفر عليه السلام قال :
من وجد شيئا فهو له ، فليتمتّع به حتّى يأتيه طالبه ، فاذا جاء طالبه ردّه اليه .
قوله : و متى ضمن عليها ، ضمن قيمتها : ضمير در [ ضمن ] در هردو به ملتقط راجع بوده و ضمائر مؤنث به شاة راجعست .
قوله : و لا ينافى ذلك الخ : مشاراليه [ ذلك ] وجوب ردّ عين شاة مىباشد .
مؤلّف گويد :
اين عبارت جواب از سئوال مقدّر بوده كه شرحش چنين است :
سؤال
در اين روايت حكم شده به اينكه اگر مالك و طالبش آمد و گوسفند را مطالبه نمود بر ملتقط واجب است آن را به وى ردّ كند پس چطور علماء فرمودهاند ملتقط مىتواند عين شاة را تملّك كند و قميتش را به مالك دهد و پرواضح است بين مضمون حديث شريف و اينحكم تنافى و تهافت است .
جواب
شارح ( ره ) در جواب مىفرماين :
بين ايندو هيچگونه تنافى ندارد زيرا تملّكى را كه فقهاء فرمودهاند مقصود ملكيّت متزلزل بوده كه با رجوع مالكش به آن باطل مىگردد .
قوله : على تقدير ظهوره : يعنى ظهور مالك .
قوله : لانّه ملك متزلزل : ضمير در [ لانّه ] بتملّك شاة راجعست .
قوله : و وجه العدم : يعنى عدم ضمان .
قوله : فانّ المتبادر منه : ضمير در [ منه ] به قوله صلّى اللّه عليه
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 221
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٢٢١