1 - برخى فرمودهاند حكم چنين است كه پس از تعريف و پيدا شدن مالكش ملتقط مىتواند آن را تملّك كند زيرا حيوان مذكور مال بوده ، لذا داخل در عموم اخبار بوده كه ما را نسبت بمال پيدا شده موظّف بتعريف نمودهاند .
2 - اقوى اينست كه تعريف لازم نيست بدليل حديث نبوىّ گذشته و عموم صحيحه عبد اللّه بن سنان .
لازم بتذكّر است اگر تعريف را واجب و تملّك را موقوف بر آن دانستيم بايد همچون موارد ديگر يكسال حيوان را تعريف نمايد و پس از انقضاء آن و پيدا نشدن مالكش آنگاه حيوان را تملّك كند يا بفرموده مصنف ( ره ) آن را به رسم امانت نزد خود نگهدارد تا مالكش پيدا گردد و يا در صورت معلوم بودن آن را برايش بفرستد و يا در صورت تعذّر وصول بمال آن را به حاكم دهد ، و حاكم نيز آن را حفظ كرده و يا بفروشد .
قوله : و حينئذ يتملّكها ان شاء : كلمه [ حينئذ ] يعنى و حين وجدها فى الفلاة و جاز اخذها ، و ضمير فاعلى در [ يتملّكها ] به آخذ و ضمير مفعولى به شاة راجعست .
قوله : و فى الضّمان لمالكها على تقدير ظهوره : ضمير در [ مالكها ] به شاة و در [ ظهوره ] به مالك عود مىكند .
قوله : او كونه معلوما : ضمير در [ كونه ] به مالك راجعست .
قوله : وجه جزم به المصنف : ضمير در [ به ] به وجه راجعست .
قوله : لعموم قول الباقر عليه السّلام : اينحديث را مرحوم صاحب وسائل در ج ( 17 ) ص ( 354 ) به اين شرح نقل فرموده :
محمّد بن يعقوب ، از علىّ بن محمّد ، از ابراهيم بن اسحق ، از -
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 220
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٢٢٠