قوله : لا ما بين يديه : ضمير در [ يديه ] به لقيط عود مىكند و مقصود از [ ما بين يديه ] مقابل او مىباشد .
قوله : او الى جانبيه : ضمير مجرورى به لقيط راجعست .
قوله : او على دكّة هو عليها : ضمير در [ هو ] به لقيط و ضمير مجرورى در [ عليها ] به دكّة راجعست .
متن :
و لا ينفق منه عليه الملتقط ، و لا غيره إلا بإذن الحاكم لأنه وليه مع إمكانه ، أما مع تعذره فيجوز للضرورة كما سلف .
شرح فارسى :
مرحوم مصنف مىفرماين :
ن : ملتقط از مالى كه با لقيط است نمىتواند بر وى انفاق بكند مگر به اذن حاكم باشد .
شارح ( ره ) مىفرماين :
مقصود اين است كه ملتقط يا غير او حق ندارند از مال لقيط بر او انفاق كنند مگر اينكه از حاكم در اين امر مأذون باشند و دليل آن اينست كه :
حاكم ولىّ او است و تصرّف در مال صغير بدون اذن ولىّ وى غير مجاز است .
ناگفته نماند : كه اين حكم در صورتى است كه حاكم ممكن بوده و بتوان بوى دست يافت اما با تعذّرش جايزست ملتقط يا ديگرى متصدّى امر انفاق شده و از مال لقيط بر وى خرج كند چه آنكه ضرورت اقتضاء چنين حكمى را دارد و شرح آن قبلا گذشت .
قوله : و لا ينفق منه عليه : ضمير در [ منه ] به مال لقيط و در [ عليه ]
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 191
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص١٩١