و المشدود في ثوبه أو تحته كالفراش ، و الدابة المركوبة له أو فوقه كاللحاف ، و الخيمة ، و الفسطاط التي لا مالك لها معروف فله ، لدلالة اليد ظاهرا على الملك . و مثله ما لو كان بيده قبل الالتقاط ثم زالت عنه لعارض كطائر أفلت من يده ، و متاع غصب منه ، أو سقط ، لا ما بين يديه ،
أو إلى جانبه ، أو على دكة هو عليها على الأقوى .
شرح فارسى :
مرحوم مصنف مىفرماين :
م : هرچه در دست يا در زير و يا فوق لقيط باشد از آن او مىباشد .
شارح ( ره ) مىفرماين :
مقصود اين است كه در وقت التقاط آنچه از مال و متاع كه در دست لقيط باشد همچون اشياء ملبوس يا در ثوب و جامهاش گره زده باشد يا در زير وى قرار داشته همچون فرش يا دابّهاى كه مركوب او است يا فوق وى نظير لحاف و خيمه و چادر كه مالك معلومى نداشته باشد پس حكم آن است كه تعلّق به لقيط دارد بدليل يد چه آنكه يد اماره ظاهرى است بر ملك .
سپس شارح ( ره ) مىفرماين :
و مثل همين فرض است اگر مال و متاعى قبل از التقاط در دست لقيط بوده سپس بواسطه عارضى از كفش خارج شد همچون كبوترى كه از دست وى پريد و متاعى كه غصب شد يا از دستش افتاد و مثلا به قعر آب رفت كه در اين امثله نيز شيئ از دست رفته از آن لقيط است ولى متاعى كه در وقت التقاط در مقابل يا يكى از دو طرف لقيط باشد يا احيانا در دكّهاى بوده كه لقيط بر آن دكّه قرار داشته باشد على الاقوى ملك
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 189
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص١٨٩