و ضمير در [ اليه ] به [ ماء موصوله ] عود مىكند .
قوله : لانّ حقّه الرّد دون الاجرة : ضمير در [ حقه ] به مالك راجع است .
متن :
و لو رضي المالك بذلك المكان الذي نقله إليه لم يجب الرد على الغاصب ، لإسقاط المالك حقه منه فلو رده حينئذ كان له إلزامه برده إليه .
شرح فارسى :
مرحوم مصنف مىفرماين :
او : اگر مالك به همان مكانى كه غاصب متاع را برده راضى بشود ردّ آن به مكان اوّل بر غاصب واجب نيست .
شارح ( ره ) مىفرماين :
زيرا ردّ حقّ مالك است كه خود آن را با رضايتش اسقاط كرده ، بنابراين اگر غاصب با راضى بودن مالك و خشنوديش به بقاء متاع در مكان مزبور آن را از آنجا نقل دهد و به مكان اوّل بياورد مالك حقّ دارد دوباره ويرا به برگرداندن به مكان ياد شده ملزم و مكلّف كند .
قوله : الذى نقله اليه : ضمير فاعلى در [ نقله ] به غاصب و ضمير مفعولى به مال غصبى و ضمير مجرورى در [ اليه ] به [ ذلك المكان ] عود مىكند
قوله : لاسقاط المالك حقّه منه : ضمير در [ حقّه ] به مالك و در [ منه ] به غاصب راجعست .
قوله : فلو ردّه حينئذ كان له الزامه بردّه اليه : ضمير فاعلى در [ ردّه ] و ضمير مجرورى در [ الزامه ] به غاصب عود كرده و ضمير منصوبى در [ بردّه ] به مال غصبى عود مىكند و كلمه [ حينئذ ] يعنى حين رضى المالك بالابقاء و ضمير در [ له ] به مالك و در [ اليه ] به مكان منتقل اليه عود مىكند .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 130
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص١٣٠