قوله : كما لو اقرّ بمال لواحد ثمّ اقرّ به الآخر : ضمير در [ اقرّ ] به مقرّ و در [ به ] به مال راجعست .
قوله : و لا فرق فى الحكم بضمانه حينئذ : ضمير در [ بضمانه ] به عمو راجع بوده و مقصود از [ حينئذ ] حين دفع المال الى الاخ مىباشد .
قوله : بين حكم الحاكم عليه : ضمير در [ عليه ] به عمّ راجعست .
قوله : بالدّفع الى الاخ و عدمه : يعنى و عدم حكم الحاكم .
قوله : لانّه مع اعترافه بارثه مقوّت : ضمير در [ لانّه ] و [ اعترافه ] به عمّ راجع بوده و ضمير در [ بارثه ] به اخ عائد است .
قوله : بدون الحكم : يعنى بدون حكم الحاكم .
قوله : نعم لو كان دفعه فى صورة عدم اعترافه : ضمير مجرورى در [ دفعه ] و [ اعترافه ] به عمّ راجعست .
قوله : بكونه الوارث : ضمير در [ بكونه ] به ولد راجعست .
قوله : به حكم الحاكم : كلمه [ به حكم ] جار و مجرور بوده و متعلّقست به [ كان ] .
قوله : لعدم اختياره فى الدّفع : ضمير در [ اختياره ] بعمّ راجع است .
قوله : فى كلّ من اقرّ بوارث اولى منه : ضمير در [ منه ] به من موصوله راجعست .
قوله : ثمّ اقرّ به اولى منهما : ضمير در [ اقرّ ] به من موصوله و در [ منهما ] به من موصوله و وارث اولى راجعست .
قوله : و تخصيص الاخ و الولد مثال : يعنى تخصيص دادن مرحوم مصنف مسئله را به اخ و ولد از باب مثالست نه انحصار حكم در ايندو
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 355
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٣٥٥