متن :
( و لو أقر العم ) المحكوم بكونه وارثا ظاهرا ( بأخ ) للميت وارث ( دفع إليه المال ) ، لاعترافه بكونه أولى منه بالإرث
( فلو أقر العم بعد ذلك بولد ) للميت وارث ( و صدقه الأخ دفع إليه المال ) ، لاعترافهما بكونه أولى منهما .
( و إن أكذبه ) أي أكذب الأخ العم في كون المقر به ثانيا ولدا للميت ( لم يدفع إليه ) لاستحقاقه المال باعتراف ذي اليد له و هو العم و لم تعلم أولوية الثاني ، لأن العم حينئذ خارج فلا يقبل إقراره في حق الأخ ( و غرم العم له ) أي لمن اعترف بكونه ولدا ( ما دفع إلى الأخ ) من المال ، لإتلافه له بإقراره الأول مع مباشرته لدفع المال .
فرع
شرح فارسى :
مرحوم مصنف مىفرماين :
اگر عموى ميّت اقرار نمود كه براى ميّت برادرى هست مال را به برادر مىدهند نه عمو .
حال اگر پس از اقرار به برادر اعتراف نمود كه از ميّت فرزندى نيز باقيمانده در صورتى كه برادر عمو را تصديق كند مال به فرزند داده مىشود و اگر برادر منكر فرزند براى ميّت شد و عمو را تكذيب كرد مال به فرزند داده نشده بلكه عمو به مقدار مالى كه به برادر ميّت رسيده بايد به عنوان غرامت به فرزند بدهد .
شارح ( ره ) در ذيل [ لو اقرّ العمّ ] مىفرماين :
مقصود عموئى است كه ظاهرا به وارث بودنش حكم شده .
و در دنبال [ بأخ للميّت ] مىفرماين :
مقصود برادرى است كه وارث ميّت باشد يعنى براى ارث بردن صالح
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 348
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٣٤٨