به منظور اين باشد كه بدين وسيله نسب را ثابت نموده و در نتيجه مال آن را مورد ضبط خويش قرار دهد و از نظر شرع در اين رابطه تحصيل استيثاق نمايد يا درباره ميّت از اين جهت اقرار به نسب وى كرده تا اثبات آن را نموده و بدين وسيله خود را وارث او قرار دهد و چون اين احتمال جدّا قوى به نظر مىرسد لاجرم اقرار وى را مورد اتّهام قرار داده و همين امر سبب مىشود كه به آن شرعا ترتيب اثر ندهيم .
شارح ( ره ) مىفرماين :
اگر چه چنين است ولى دليل با در نظر گرفتن چنين احتمالى اقرار را در اين موارد سهگانه نافذ قرار داده از اينرو به احتمال تهمت نبايد اعتنا كرده و آن را مردود قرار داد .
قوله : ربّما اشكل حكمه كبيرا : ضمير در [ حكمه ] بميّت راجعست
قوله : ممّا تقدّم : دليلست براى احتمال عدم اعتبار تصديق
قوله : و من اطلاق الخ : اشاره است بدليل اوّل براى احتمال اعتبار تصديق .
قوله : فى لحوقه : يعنى لحوق البالغ العاقل .
قوله : و لانّ تأخير الاستلحاق الى الموت : مقصود از [ استلحاق ] اقرار بوده و از [ موت ] موت مقرّ به مىباشد .
قوله : خوفا من انكاره : يعنى انكار مقرّ به .
قوله : الّا انّ فتوى الاصحاب على القبول : [ فتوى الاصحاب ] اسم انّ بوده و [ على القبول ] جار و مجرور بوده و متعلّق است به استقرّ و خبر براى [ انّ ] مىباشد .
قوله : و لا يقدح فيه التّهمة : ضمير در [ فيه ] به نفوذ اقرار راجع است .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 336
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٣٣٦