صورت امكان معتبر است و چون در ميّت ممكن نيست لاجرم اقرار بدون آن نافذ مىباشد .
و از طرف ديگر دليلى كه تصديق مقرّ به را در صورت كبير بودن معتبر قرار داده مطلق بوده و اطلاقش شامل مورد بحث نيز مىشود فلذا بملاحظه اين اطلاق بايد بگوئيم در لحوق نسب ميّت بالغ عاقل نيز تصديق وى شرط است .
از اين گذشته دليل ديگر بر اعتبار تصديق آنكه :
اقرار مقرّ پس از فوت شخص بسا موجبب شك مىشود كه تأخير مقرّ بواسطه خوف از اين بوده كه اگر در حيات ميّت اقرار مىنمود با انكار او مواجه مىشد لذا براى اينكه اقرارش مردود واقع نشود آن را به تأخير انداخته تا پس از موت و بدين وسيله خواسته آن را بلا مانع قرار دهد و چون اين احتمال ، عقلائى و قابل ترتيب اثر است لاجرم مانع از نفوذ اقرارش شده و نمىتوان آن را بدون تصديق مقرّ به پذيرفت .
سپس مىفرماين :
اگر چه بحسب دليل احتمال اعتبار تصديق در ميّت قوى به نظر مىرسد ولى در عين حال فتواى مشهور از علماء بر اينست كه اقرار در اين مورد نيز بدون اعتبار تصديق نافذ است .
مناقشه و جواب
ممكن است در مقام مناقشه گفته شود :
اقرار مقرّ در مورد صغير و مجنون و ميّت در معرض تهمت است زيرا محتملست اقرارش در حقّ صغير و مجنون كه شرعا ناقص محسوب ميشوند