كند تا اقرار ثابت گردد .
شارح ( ره ) مىفرماين :
مقصود اينست كه اگر شخصى ادّعاى نسب با فلانى را نمود در صورتى كه مقرّ به ولد صغير يا مجنون صغير و يا ميّت نباشد بايد مقرّ را تصديق كند تا اقرار ثابت و لازم شود .
بنابراين اگر مقرّ به ولد صغير باشد چه مذكّر بوده و يا مؤنّث باشد و نيز اگر ديوانه صغير فرض گردد چه ولد بوده و چه غير ولد و همچنين اگر ميّت باشد و لو قبل از موت بالغ عاقل بوده يا ولد نبوده در هيچيك از اين سه تصديق در نفوذ اقرار شرط نيست بلكه نسب ايشان نسبت به مقرّ بمجرّد اقرار ثابت مىشود زيرا تصديق در موردى معتبر استكه ممكن باشد در حالى كه از صغير و مجنون ممتنع است و همچنين از ميّت بطور مطلق مستحيل است چه قبل از فوت بالغ بوده يا صغير باشد ، عاقل بوده يا ديوانه باشد .
قوله : فى دعواه النّسب : ضمير مجرورى در [ دعواه ] به مقرّ راجع است .
قوله : ذكرا كان ام انثى : ضمير در [ كان ] به ولد راجعست .
قوله : و المجنون كذلك : يعنى مجنونى كه صغير باشد چه بحسب اقرار مقّر ولد بوده يا وى اقرار به غير بنوّت وى نموده است .
قوله : و ان كان بالغا عاقلا : يعنى و ان كان الميّت قبل الموت بالغا عاقلا .
قوله : و لم يكن ولدا : معطوف است به [ كان ] بنابراين ضمير در آن به ميّت راجعست .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 333
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٣٣٣