مقرّ راجع است .
قوله : و قبض الثمن منه : ضمير در [ منه ] به زيد راجعست .
قوله : ثمّ ادّعى المواطاة : ضمير فاعلى در [ ادّعى ] بمقرّ راجع است .
قوله : بينه و بين المقرّ له على الاشهاد : ضمير در [ بينه ] به مقرّ عود مىكند .
قوله : من غير ان يقع بينهما بيع و لا قبض : ضمير در [ بينهما ] به مقرّ و مقرّ له راجعست .
قوله : سمعت دعواه : يعنى دعواى مقرّ .
قوله : لجريان العادة بذلك : مشاراليه [ ذلك ] تواطى مىباشد
قوله : و احلف المقرّ له : ضمير فاعلى در [ احلف ] بمقرّ راجع است .
قوله : لانّه مكذّب لاقراره : ضمير در [ لانّه ] بمقرّ راجعست .
قوله : و يضعّف بانّ ذلك : ضمير نائب فاعلى در [ يضعّف ] به احتمال راجعست و مشاراليه [ ذلك ] مواطاة مىباشد .
قوله : يعمّ البلوى به : مقصود از [ بلوى ] مبتلاء بودن است و ضمير در [ به ] به [ ذلك ] عود مىكند .
قوله : فعدم سماعها يفضى الى الضرر المنفى : ضمير در [ سماعها ] به ادّعاء راجعست .
قوله : هذا اذا شهدت البيّنة على اقراره بهما : مشاراليه [ هذا ] حكم مذكور در متن مىباشد و ضمير در [ اقراره ] به مقر و در [ بهما ] به بيع و قبض راجعست .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 329
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٣٢٩