1 - اقررنا ( اقرار نموديم ) كه با اينكه متعلّق اقرار ذكر نشده قطعا اين عبارت در اقرار و اعتراف استعمال شده پس معلوم مىشود كه در صحّت اقرار لازم نيست مقرّبه صريحا ذكر گردد .
2 - فاشهدوا ( پس اى ملائكه من گواه بر اقرار ايشان باشيد ) قطعا با گفتن كلمه اقررنا بدون ذكر متعلّق بايد اقرار محقّق شده باشد كه حق تعالى ملائك را شاهد و گواه بر آن قرار مىدهد چه آنكه اگر اين امر ثابت نبود مجالى براى گرفتن شاهد وجود نداشت .
دليل سوّم : اگر عبارت مزبور محقّق اقرار نبوده و متعلّق آن ادّعاى مدّعى نباشد كلامى لغو و هذر مىگردد و اين معنا با اصالة الصّحة فى الفعل و القول تنافى دارد .
قوله : و يحتمل عدّه اقرارا : ضمير مجرورى در [ عدّه ] به انا مقرّ راجعست .
قوله : لانّ صدوره عقيب الدّعوى : ضمير در [ صدوره ] به انا مقرّ عود مىكند و مقصود از [ دعوى ] كلام مدّعى مىباشد .
قوله : صرفه اليها : ضمير فاعلى در [ صرفه ] بصدور راجع بوده و ضمير مفعولى به انا مقرّ و ضمير در [ اليها ] به دعوى راجعست و مقصود از صرف عبارت مزبور به دعوى اينست كه متعلّق انا مقرّ همان ادّعاى مدّعى يعنى ثبوت 1000 تومان مثلا در عهده مقرّ مىباشد .
قوله : و قد استعمل لغة كذلك : ضمير نائب فاعلى در [ استعمل ] به انا مقرّ بدون ذكر تعلّق اقرار مىباشد و مراد از [ كذلك ] اقرار مىباشد .
قوله : و لانّه لولاه لكان هذرا : ضمير در [ لانّه ] به معناى [ شأن ] بوده و ضمير در [ لولاه ] به اقرار و تحقق آن راجع مىباشد و ضمير در
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 266
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٢٦٦