[ لكان ] به قول مقرّ يعنى [ انا مقرّ ] عود مىنمايد .
متن :
و فيه منع القرينة لوقوعه كثيرا على خلاف ذلك ، و احتمال الاستهزاء مندفع عن الآية و دعوى الهذرية إنما يتم لو لم يكن الجواب بذلك مفيدا و لو بطريق الاستهزاء ، و لا شبهة في كونه من الأمور المقصودة للعقلاء عرفا المستعمل لغة ، و قيام الاحتمال يمنع لزوم الإقرار بذلك .
شرح فارسى :
مرحوم شارح مىفرماين :
اين احتمال مورد اشكال و مناقشه است :
اما اوّلا : بخاطر اينكه قبول نداريم وقوع اين عبارت بدنبال دعواى مدّعى قرينه باشد كه متعلّق آن همان ادّعاى او بوده و بدينترتيب اقرار با جمله مذكور بدون ذكر متعلّق بطور صريح تحقّق يافته باشد چه آنكه در بسيارى از موارد اين عبارت و اشباه آن بدنبال ادّعاء ذكر شده ولى مع ذلك در خلاف اقرار به كار رفته و از آن معناى ديگرى همچون سخريّه و استهزاء مثلا اراده شده است .
و اينكه در آيه شريفه مذكوره اين معنى ( يعنى سخريّه ) مراد و مقصود نبوده و استقلالا افاده معناى اقرار نموده دليل بر آن نيست كه در تمام موارد بطور شيوع و رواج عبارت خالى از مقرّ به به معناى اقرار است و از آن اين معنا اراده مىگردد .
ثانيا : اينكه گفته شد اگر عبارت مزبور بر اقرار حمل نشود هذر و لغويت لازم مىآيد در صورتى صحيح است كه جواب با عبارت مزبور رأسا بىفائده بوده حتّى بطريق استهزاء و سخريّه مفيد معنائى نباشد و پرواضح است كه استهزاء و سخريّه خود از امور مقصوده عقلائى بوده كه اهل
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 267
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٢٦٧