فرع
شرح فارسى :
مرحوم مصنف مىفرماين :
اگر شخصى به ديگرى گفت : وزن نما يا بشمار يا انا مقرّ ( من اقرار كنندهام ) بدون اينكه كلمه [ به ] را اضافه كند اين عبارات اقرار نبوده و امرى را ثابت نمىكنند ، شارح ( ره ) مىفرماين :
امّا عبارت اوّلى و دوّمى ، بخاطر اينكه دلالتشان بر اقرار منتفى است چه آنكه ممكن است بر سبيل استهزاء و سخريه كفته شده باشند زيرا اين نحو استعمال در عرف شايع و رائج است .
و امّا عبارت اخير ، به جهت آنست كه :
اوّلا : محتمل است گوينده اين عبارت وعده به اقرار داده باشد .
ثانيا : بفرض اين احتمال منتفى باشد محتمل است مقصود از مقرّبه امر مورد ادّعاء و غيرش هردو باشند يعنى لفظ مشترك و مجملست به طورى كه اعمّ از مدّعا مىباشد و عامّ بر خاصّ دلالت ندارد از اينرو مجرّد آن نمىتوان اكتفاء كرد .
و شاهد ما بر عامّ بودن اين لفظ آنست كه گوينده اين عبارت اگر به آن كلمه [ بالشّهادتين ] را منضّم نموده و بگويد انا مقرّ بالشّهادتين يا بجاى آن [ ببطلان دعواك ] را آورده و اظهار كند : انا مقرّ ببطلان دعواك به معناى لفظ خللى وارد نمىشود چنانچه اگر بگويد : انا مقرّ بدعواك معناى لفظ فاسد نمىگردد پس لفظ مزبور به تنهائى با انضمام هريك از كلمات و عبارات سازش دارد و وجهش اينست كه مقرّ به در عبارت ذكر نگرديده است و حاصل كلام آنكه بعد از عبارت مذكور هم مىتوان مقرّ به را به نحوى كه با مورد ادّعاء مطابق باشد مقدّر گرفت و هم غير آن را در تقدير
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 262
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٢٦٢