قوله : و لو فسّره بدونه : ضمير فاعلى در [ فسّره ] به مقرّ و ضمير مفعولى به مقرّ به و ضمير مجرورى در [ بدونه ] به مال فلان راجعست .
قوله : و ادّعى ظنّ القلة حلف : ضمير در [ ادّعى ] و [ حلف ] به مقرّ راجع بوده و مقصود از [ قلّة ] قلّت مال فلان مىباشد .
قوله : لاصالة عدم علمه به : ضمير در [ علمه ] به مقرّ و در [ به ] به مال فلان راجعست .
قوله : و فسّر بما ظنّه : ضمير در [ فسّر ] به مقرّ راجعست و اين جمله معطوف به [ حلف ] مىباشد .
قوله : و زاد عليه زيادة : ضمير فاعلى در [ زاد ] به مقرّ و ضمير مجرورى در [ عليه ] به [ ما ظنّه ] عود مىكند .
قوله : و ينبغى تقييده بامكان الجهل به فى حقّه : ضمير مجرورى در [ تقييده ] به حكم مذكور يعنى حلف مقرّ راجع بوده و ضمير در [ به ] به مال فلان عوده كرده و ضمير مجرورى در [ حقّه ] به مقرّ بازمىگردد .
قوله : و لا فرق فى ذلك بين قوله : مشاراليه [ ذلك ] قبول قول مقرّ مع الحلف بوده و ضمير در [ قوله ] به مقرّ راجعست .
قوله : قبل ذلك : يعنى قبل از اقرار .
قوله : و عدمه : يعنى و عدم قوله قبل ذلك انى اعلم الخ .
قوله : لو كان قد اقرّ بانّه قدر يزيد عمّا ادّعى ظنّه : ضمير در [ كان ] و [ اقرّ ] و [ ادّعى ] و [ ظنّه ] به مقرّ راجعست و ضمير منصوبى در [ بانّه ] به مال فلان عود مىنمايد .
قوله : لم يقبل انكاره ثانيا : ضمير مجرورى در [ انكاره ] به مقرّ راجع است .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 225
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٢٢٥