و لفظ مبهم مانند :
مال ، شئ ، جزيل ، عظيم و حقير .
شارح ( ره ) مىفرماين :
و نيز مانند :
نفيس ، مال اىّ مال ( مالى ولى عجب مالى ) .
و اگر مقرّ لفظ مبهم را به مقدار قليل و ناچيزى تفسير نمود از وى مىپذيرند چه آنكه هر مالى شرعا خطرش عظيم مىباشد و شاهد بر اين ادّعاء آنست كه مستحل آن كافر محسوب مىشود از اينرو اگر در اقرارش مال يا شئ يا جزيل و يا عظيم وارد شده باشد و در مقام تفسير آن را به مبلغى بسيار ناچيز و كم مثلا 1 ريال معيّن نمود از وى مىپذيرند .
قوله : و الزم تفسيره : ضمير نائب فاعلى در [ الزم ] بمقرّ راجع بوده و ضمير مجرورى در [ تفسيره ] به لفظ مبهم عائد است .
قوله : و يقبل تفسيره بما قلّ : ضمير در [ تفسيره ] به مقرّ راجع است .
قوله : عظيم خطره : مقصود از [ خطره ] ممنوع بودن از آن مىباشد .
قوله : كما ينبّه عليه : ضمير در [ عليه ] به عظيم بودن خطر راجع است .
قوله : كفر مستحلّيه : يعنى كسانى كه تصرّف در مال ديگران را حلال بدانند محكوم به كفر مىباشند چون ضرورى دين را انكار نمودهاند
قوله : فيقبل فى هذا الاوصاف : ضمير در [ يقبل ] بتفسير مقرّ راجع بوده و مقصود از [ هذه الاوصاف ] الفاظ مال ، شئ ، جزيل ، الخ مىباشد .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 211
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٢١١