1 - محتمل است مقرّ معتقد به استحاله شهادت باشد و به اين اعتقاد تعليق مذكور را در اقرارش آورده و نفس اين احتمال در عدم لزوم اقرار كفايت مىكند .
2 - صيغه اقرار صراحت در مطلوب نداشته و مفيد جزم و يقين به مقرّ به نيست .
3 - اصالة البراءة مقتضى است ذمّه مقرّ از مقرّبه برى باشد .
4 - تقرير مذكور معارضاست با آنچه در اقرار معلّق به شرط گفته شده است .
قوله : انّما لم يؤثر هذا كلّه : مشاراليه [ هذا ] تقرير و توجيهى است كه مرحوم شارح براى لزوم اقرار ذكر فرمودند .
قوله : لجواز ان يعتقد استحالة صدقه : كلمه [ لجواز ] يعنى لامكان و ضمير در [ يعتقد ] به مقرّ راجع بوده و ضمير مجرورى در [ صدقه ] به شاهد راجعست .
قوله : لاستحالة شهادته عنده : ضمير در [ شهادته ] بشاهد و در [ عنده ] به مقرّ راجعست .
قوله : و مثله فى محاورات العوام كثير : ضمير در [ مثله ] باقرار مذكور راجع است .
قوله : و لا يريد الّا انّه لا يصدر عنه الشّهادة : ضمير در [ لا يريد ] به [ احدهم ] راجع بوده و ضمير در [ انّه ] به معناى [ شأن ] مىباشد و ضمير در [ عنه ] به فلان عود مىكند .
قوله : للقطع بعدم تصديقه اياه على كونه ليس لابيه : مقصود از [ للقطع ] قطع مقرّ بوده و ضمير در [ تصديقه ] به شاهد راجع بوده و ضمير
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 191
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص١٩١