من مشغول مىباشد .
در اينجا مىدانيم كه شهادت بكر نقشى در مشغول الذّمه شدن زيد به عمرو ندارد بلكه اين شهادت اخبار از واقع و نفس الامر است و با توجه به اين پس معناى اقرار معلّق اين است كه ذمّه من در واقع به عمرو مشغول است و لو اينكه وى شهادت را انكار كند چه رسد به اينكه نه انكار كرده و نه شهادت داده يا احيانا شهادت هم بدهد .
قوله : و لو علّقه بشهادة الغير : ضمير فاعلى در [ علّقه ] به مقرّ و ضمير مفعولى به اقرار راجعست .
قوله : فهو لك فى ذمّتى : ضمير [ هو ] به [ كذا ] راجعست .
قوله : ان شهد لك به : ضمير در [ به ] به [ كذا ] عود مىكند .
قوله : فهو صدق او حق : ضمير [ هو ] به مشهود به راجعست .
قوله : فالاقرب البطلان : يعنى بطلان اقرار .
قوله : و ان كان قد علّق ثبوت الحقّ على الشهادة : ضمير در [ كان ] و [ علّق ] به مقرّ راجعست .
قوله : و ذلك لا يصدق الا اذا كان ثابتا فى ذمّته : مشاراليه [ ذلك ] تعليق حق بر شهادة مىباشد و ضمير در [ كان ] به حق عود مىكند و ضمير مجرورى در [ ذمّته ] به مقرّ بازمىگردد .
قوله : الآن : يعنى در وقت اقرار .
قوله : و حكم به صدقه على تقدير شهادته : ضمير فاعلى در [ حكم ] به مقرّ و ضمير مجرورى در [ به صدقه ] و [ شهادته ] بشاهد راجعست .
قوله : و لا يكون صادقا الا اذا كان المشهود به فى ذمّته : ضمير در [ لا يكون ] به شاهد و در [ ذمّته ] به مقرّ راجعست .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 187
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص١٨٧