بوده و پنج تير از آنها كه اصابت نمود صاحب آن برنده باشد لذا هريك به انداختن تيرها اقدام نمودند و پس از اينكه هركدام ده تير مصرف كرده از يكى 5 تير و از ديگرى 4 تير به نشانه اصابت نمود در اينجا طبق كيفيّت [ مبادرت ] صاحب پنج تير برنده محسوب شده و ديگر نيازى به انداختن ده تير باقيمانده نمىباشد درحالىكه اقتضاى عقد اكمال و مصرف نمودن تمام تيرها مىباشد بخلاف اينكه اگر كيفيت محاطّه را شرط كرده يا اطلاق را بر آن حمل كنيم چه آنكه طبق اين نحو از مسابقه در مثال مزبور پس از اينكه هركدام ده تير انداخته و يكى 5 تيرش به نشانه اصابت كرده و ديگرى 4 تير ، قدر مشترك بين تيرهاى اصابتشده از طرفين را كه عدد 4 باشد اسقاط نموده لاجرم براى صاحب 5 يك تير خالص و بدون مقابل مىماند و براى ديگرى چيزى وجود ندارد منتهى چون هركدام 10 رشق ديگر دارند آنها را به كار گرفته و موظّف هستند آنها را اكمال و اتمام كنند زيرا احتمال دارد هريك در تيرهاى باقيمانده به عدد 5 كه مورد شرط بوده اختصاص پيدا كرده و بدين وسيله در مسابقه برنده شود .
مؤلف گويد :
عقد رمايه را بسه نحو ممكن است واقع سازند :
1 - مشروط به مبادرت يعنى اين كيفيت را در آن مشخص كرده مطلوبشان منحصرا در آن مىباشد .
2 - در آن قيد و شرط مىكنند كه بنحو محاطه باشد .
3 - صرفا شرط مىكنند هركس سبقت گرفت برنده و مالك عوض باشد بدون اينكه سبق را مقيّد به هيچيك از دو كيفيّت مذكور كنند .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 59
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٥٩