شرح فارسى :
مرحوم مصنف مىفرماين :
ف : تا ما دامى كه موصى حيات دارد وصى مىتواند وصيّت را قبول نكرده و ردّ كند مشروط باينكه ردّ به موصى برسد ، بنابراين اگر وصى ، وصايت را رد نمود و بسمع موصى نرسيد رد باطل و بىاثر است .
و اگر به وصايت خويش علم پيدا كرد تا بعد از وفات موصى بالاجبار وصى بوده و لازم است كه به متعلق وصيّت قيام كند مگر آنكه از انجام منويّات موصى عاجز باشد .
شارح ( ره ) مىفرماين :
اينكه مرحوم ماتن فرمود اگر وصى علم بوصايت خويش پيدا نكرد تا بعد از وفات موصى وصايتش ثابت بوده و بايد بوصاياى موصى قيام نمايد حكمى است مسلّم و ثابت اگرچه قبلا و در زمان حيات موصى قبول از وى صادر نشده باشد .
بلى : همانطوريكه ايشان در متن فرمودند در صورتى كه وصى از قيام به وصايا عاجز باشد در اين صورت وجوب قيام نسبت بامريكه وى از آن عاجز و ناتوان است قطعا و جزما ساقط است زيرا اگر در اين فرض نيز وجوب بر عهدهاش باشد اين حكم حرجى است .
و از ظاهر عبارت متن اينطور استفاده مىشود كه نه تنها وجوب قيام نسبت به اموريكه وى از انجام آنها ناتوان است ساقط بوده بلكه از غير آنها نيز ساقط مىشود ولى اين حكم از نظر ما پسنديده نيست بلكه بعقيده ما بر وصى واجب است آنچه را كه قادر است و امكان عملى برايش هست انجام داده و امورى را كه نمىتواند بجاى
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 533
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٥٣٣