قوله : و انّما اعادها : ضمير فاعلى در [ اعادها ] به مصنف ( ره ) و ضمير مفعولى آن به [ هذه المسئله ] راجعست .
قوله : و من بحكمه : ضمير در [ بحكمه ] به [ طفل ] راجع بوده و مراد از [ من بحكمه ] مجنون مىباشد .
قوله : من ابيه و جدّه : ضميرهاى در [ ابيه ] و [ جدّه ] به طفل عود مىكند .
قوله : شاملة لساير الاوصياء : كلمه [ سائر ] در اينجا به معناى جميع مىباشد .
قوله : و حيث يأذن له فيه : ضمير در [ يأذن ] بموصى و در [ له ] بوصىّ راجعست و ضمير در [ فيه ] به [ ايصاء ] راجعست .
قوله : يقتصر على مدلول الاذن : ضمير در [ يقتصر ] به وصىّ راجع است .
قوله : فان خصه به شخص : ضمير فاعلى در [ خصّه ] به [ موصى ] و ضمير مفعولى آن به [ وصى ] راجعست مثل اينكه موصى گفته باشد مأذون هستى فقط زيد را وصىّ خود كنى .
قوله : او وصف : نظير اينكه گفته باشد تنها كسى كه صفت فقاهت دارد مىتوانى معيّن نمائى .
قوله : اختص : ضمير مستتر در اين فعل به كل واحد من الشخص و الوصف راجعست .
قوله : و ان عمم اوصى الى مستجمع الشرائط : ضمير فاعلى در [ عمم ] بموصى راجع بوده و ضمير فاعلى در [ اوصى ] به وصىّ عود مىنمايد و مقصود از [ استجماع شرائط ] شرائط وصايت است .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 520
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٥٢٠