وصى در واقع احلاف حاكم است چه آنكه فعل وكيل در حقيقت همان فعل موكل مىباشد .
سپس مىفرماين :
وصى حق دارد آنچه را كه نزد ميّت بعنوان وديعه يا عاريه يا بعنوان غصب و يا امثال اين امور مانده و برايش محرز و معلوم است كه از ملك صاحبان و مالكين بموصى يا وارث وى تا اين زمان منتقل نشده به اهلش رد نمايد .
قوله : كذا يجوز له قضاء ديون الميّت : ضمير در [ له ] به وصىّ راجع است .
قوله : التى يعلم بقائها : ضمير در [ يعلم ] بوصىّ و در [ بقائها ] بديون راجع است .
قوله : بسماعه اقرار الموصى بها : ضمير مجرورى در [ سماعه ] به وصىّ راجع است و ضمير در [ بها ] بديون عود مىكند
قوله : لا يمكنه بعده القضاء : ضمير منصوبى در [ يمكنه ] به موصى راجع بوده و ضمير در [ بعده ] به زمان راجعست .
قوله : لا يمكن فى حقّه الاسقاط : ضمير در [ حقّه ] به من موصوله راجع است .
قوله : و اما ما كان اربابها : يعنى ارباب الديون .
قوله : يمكنهم اسقاطها : ضمير جمع در [ يمكنهم ] بارباب راجع بوده و ضمير مؤنث در [ اسقاطها ] به ديون عود مىكند .
قوله : فلا بد من احلافهم على بقائها : ضمير جمع در [ احلافهم ] به ارباب ديون راجع بوده و ضمير مؤنث در [ بقائها ] به
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 516
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٥١٦