طرح اين مسئله است كه اگر كافرى ، كافر ديگرى را وصى خود قرار داد آيا اين وصايت مطلقا باطلست يا همين كه وصى در مذهب خود عادل به حساب آيد وصايتش صحيح است در اينجا دو احتمال وجود دارد :
1 - آنكه بگوئيم وصايت مطلقا باطل است چه وى در مذهب خود عادل بوده و چه اينطور نباشد .
2 - ملتزم شويم در صورت عدالت از نظر مذهب خودش وصايت صحيح مىباشد .
اما دليل احتمال اوّل اين است كه :
مسلمان فاسق وصى بودنش باطلست درحاليكه كافر اگرچه در مذهب خودش عادل محسوب شود اعظم و اقبح از فسق مىباشد بنابراين وقتى فسق مسلمان مانع از صحت وصايتش بشود بطريق اولى كفر كافر موجب بطلان وصايت است .
و اما دليل احتمال دوّم اين است كه :
غرض از وصايت حفاظت و نگهدارى مال اطفال و اداء كردن امانت مىباشد و بديهى است كه اين قبيل مقاصد بواسطه شخصى كه كافر بوده ولى در مذهب خود عادل باشد حاصل مىگردد .
ولى از نظر ما اقوى اين است كه وصايت كافر ممنوع و باطلست زيرا در مذهب ما ايشان عادل نيستند و مناط احكام دين ما است نه اديان ديگر .
و اگر هم بخواهيم صحّت و فساد اين وصيّت را از نظر اديان ديگر بدانيم بايد گفت اين امر غرضى بر آن مترتب نبوده و بما ارتباطى ندارد .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 472
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٤٧٢