منجّزات مريض و وصايا مىنمايد :
اما وجوه مشتركه :
مىفرماين : منجّزات مريض با وصايا در سه امر مشترك است :
1 - هردو را بايد از ثلث ميّت خارج نمود چنانچه اجود القولين بين ارباب فتوى چنين است .
2 - همانطوريكه در وصايا گفته شد از ثلث ماترك در وقت فوت خارج مىشوند در منجّزات كه گفتيم از ثلث خارج مىشوند ، ثلث وقت موت مناط است .
3 - اگر ثلث از عمل بجميع وصايا قاصر باشد حكم اين است كه به آنچه در وصيّت اسبق و مقدم ذكر شده بايد عمل كنند تا جائى كه ثلث وافى باشد عينا اين حكم نيز در عمل بمنجّزات جاريست .
و اما وجوه مميّزه :
مىفرماين : منجّزات مريض در پنج امر از وصايا ممتاز شده و با آن فرق دارد :
1 - منجّزات بر وصايا از نظر وجوب عمل متقدم هستند .
2 - منجّزات از ناحيه معطى ( مريض ) لازم بوده و نميتوانند در آن رجوع كند بخلاف وصيّت كه قابل عدول است بنابراين مريضى كه در مرض وفاتش مالى را به كسى بخشيد و او هم قبول نمود پس از آن حق رجوع ندارد درحاليكه اگر وصيّت به بخشش نموده بود مىتوانست از آن عدول و رجوع كند .
3 - قبول در منجّزات همچون غير منجّزات از عقود ديگر مىباشد به اين معنا اگر از عقودى باشد كه تراخى قبول از ايجاب جايز نبوده
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 451
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٤٥١