شرح فارسى :
مرحوم مصنف مىفرماين :
ن : اگر موصى در صورت وصيتنامهاش بين عطيّه و تملّك منجز و مؤخر جمع نمود حكم اين است كه منجّز را مقدمتا بايد انجام داد .
شارح ( ره ) مىفرماين :
مقصود از اين مسئله آنست كه شخصى در مرض وفاتش بين - تصرّفات منجّز و بدون تعلّق به بعد از موت همچون هبه و وقف و ابراء و معلّق به بعد از فوتش كه مقصود وصيّت باشد جمع نمود .
مثلا گفت :
1000 تومان بزيد بخشيديم و خانهام را وقف كردم و وصيّت مىكنم كه پس از مرگ من 10000 تومان بعمرو بدهيد .
در اينجا حكم اين است كه هبه و وقف و اساسا تصرّفات منجّز و زمان حياتش را از ثلث مقدمتا بر وصيّت انجام مىدهند اگرچه در صورت وصيّتنامه مؤخر آمده باشد آنگاه اگر از ثلث تركهاش چيزى باقيماند به ترتيب به اول چيزى كه وصيّت نموده مبادرت مىنمايند سپس به دومى تا وصايايش به مقدارى كه ثلث وافى است باتمام رسد چنانچه قبلا شرحى دراينباره گذشت .
ناگفته نماند كه در عمل بوصايائيكه مؤخر از منجّزات هستند و بايد پس از عمل به آنها شروع شوند در بينشان واجبى بوده كه از ثلث بايد داده شوند همچون واجبات بدنى نظير نماز و روزه يا چنين نباشد زيرا وجود اين قبيل واجبات موجب تقديم وصيّت بر منجّزات نمىگردد .
بلى : در صورتى كه در بين آنها واجبى باشد كه از اصل ماترك
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 449
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٤٤٩