اخراج كنند ولى مدعا اعم از آن بوده و خصوص اين قبيل موارد منظور نيست .
تبصره
قابل تذكر و توجه است اگر گفتيم كه مال را الزاما بايد صرف فقراء بلد نمود ، معتبر صرف آن نيست به كسانى است كه در شهر موجود باشند و انتظار فقرائى كه حاضر نيستند واجب و لازم نيست .
ناگفته نماند چون موصى در وصيّتش لفظ [ فقراء ] را آورده واجب است مال الوصيّة را به سه يا بيشتر از آن بدهند و لو باينكه در هرشهرى بيك فقير يا به دو نفر مال را مسترد نمايند .
و بعبارت ديگر مجموع فقرائى كه مال الوصيّه به آنها داده مىشود بايد سه يا بيشتر باشند ، امّا اينكه در هرشهرى نيز واجب باشد به سه فقير يا به زيادتر از آن بدهند الزام و اجبارى در اين جهت نمىباشد .
قوله : فالظاهر انّه لا مانع منه : ضمير در [ انّه ] به معناى شأن بوده و ضمير در [ منه ] به اخراج الثلث من بعض الاموال راجع است .
قوله : اخراج ثلثها : يعنى ثلث اعيان .
قوله : غرض الموصى بذلك : مشار اليه [ ذلك ] اخراج من جميع الاعيان است .
قوله : او تتفاوت فيه : ضمير در [ فيه ] به اخراج من جميع الاعيان راجع است .