جهتش همان است كه بعدا نقل فرموده .
قوله : الموادة المنهى عنها لهم : ضمير در [ عنها ] بمواده راجع بوده و ضمير در [ لهم ] به كفار حربى عود مىكند .
قوله : لمنع الاستلزام : مؤلف گويد :
وجه اين فرموده بسى واضح و روشن است چه آنكه اگر وصيّت يا اعطاء مالى به كفار مستلزم مودّت باشد پس حضرات ذوات مقدسه عليهم السلام نمىبايد احسان به كفار نموده و مال و مأكولات به آنها اعطاء نمايند و از آن بالاتر خداوند متعال نبايد اساسا بايشان روزى دهد درحاليكه در روايات موارد زيادى نقل شده كه ائمه طاهرين عليهم السلام به خارجين از دين كمك و احسان مىكردند ، پس معلوم مىشود صرف اعطاء مال و احسان مستلزم مودّت نيست .
قوله : بل لانّ صحة الوصيّة تقتضى ترتب اثرها : ضمير در [ اثرها ] به صحت راجع است .
قوله : الذى من جملته وجوب الوفاء بها : ضمير در [ جملته ] به اثر عود مىكند و ضمير مجرورى در [ بها ] به وصيت راجع مىباشد .
قوله : و ترتب العقاب على تبديلها و منعها : ضمير در [ تبديلها ] و [ منعها ] به وصيّت عائد است .
مؤلف گويد :
ترتب عقاب بر تبديل و منع وصيّت از آيه شريفه ( 181 ) در سوره بقره كه مىفرمايد :
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 397
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٣٩٧