مشترك لفظى است .
قوله : لا يصار اليه عند الاطلاق : ضمير در [ اليه ] به المعنى المجازى راجع بوده و مراد از [ اطلاق ] عدم وجود قرينه است .
قوله : و بذلك يحصل الفرق بينه و بين الاخوة : مشار اليه [ ذلك ] توضيح درباره لفظ موالى مىباشد و ضمير در [ بينه ] بموالى عائد مىباشد .
قوله : لانّه لفظ متواط : ضمير در [ لانّه ] به اخوه راجع بوده و مراد از [ متواط ] مشترك معنوى است .
قوله : لانّه موضوع لمعنى الخ : ضمير در [ انّه ] به اخوه عائد است و اين كلام علّت است براى مشترك معنوى بودن اخوه .
قوله : و هذا اقوى : مشار اليه [ هذا ] مقاله قيل است .
( و ) الوصية ( للفقراء تنصرف إلى فقراء ملة الموصي ) ، لا مطلق الفقراء و إن كان جمعا معرفا مفيدا للعموم . و المخصص شاهد الحال الدال على عدم إرادة فقراء غير ملته ، و نحلته ،
فرع
شرح فارسى :
مرحوم مصنف مىفرماين :
اگر كسى براى فقراء وصيّت نمود ، اين وصيّت منصرف به فقراء همكيش و هممذهب وى مىباشد .
شارح ( ره ) مىفرماين :
بنابراين نمىتوان مال الوصيّة را بمطلق فقراء داد و لو با موصى
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 287
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٢٨٧