قوله : لو كانت كافرة : ضمير در [ كانت ] بحامله راجعست .
قوله : حيث تصحّ الوصيّة لحملها : ضمير در [ لحملها ] به كافره راجعست .
قوله : و ربّما قيل على تقدير وجود الفراش : مقصود از [ فراش ] زوج و مولى است .
قوله : باستحقاقه بين الغايتين : ضمير در [ استحقاقه ] به حمل راجع بوده و منظور از [ غايتين ] غايت ادنى يعنى شش ماه بوده و غايت اعلى يعنى نه ماه مىباشد .
قوله : من الوضع لاقصاهما : ضمير در [ لاقصاهما ] به [ غايتين ] عائد است .
قوله : او ما قاربها : ضمير مؤنث در [ قاربها ] به اقصاهما راجعست .
قوله : فيشترط انفصاله حيّا : ضمير در [ انفصاله ] به حمل عائد است .
قوله : فلو وضعته ميّتا بطلت : ضمير مؤنث در [ وضعته ] به حامله و ضمير مفعولى آن بحمل و ضمير فاعلى در [ بطلت ] بوصيّت عائد بوده و نصب كلمه [ ميّتا ] از باب اين است كه حال از مفعول [ وضعته ] مىباشد .
قوله : و لو مات بعد انفصاله حيّا : ضمير مستتر در [ مات ] و ضمير مجرورى در [ انفصاله ] بحمل عود نموده و نصب [ حيّا ] از باب اين است كه حالست از ضمير مجرور در [ انفصاله ] .
قوله : كانت لوارثه : ضمير در [ كانت ] بوصيّت راجع بوده
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 245
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٢٤٥