باشد قولى است مشهور بين فقهاء .
شارح ( ره ) مىفرماين :
مقصود از كامل بودن موصى سه امر است :
1 - بلوغ بسن شرعى ( يعنى تمام شدن 15 سال قمرى در مردان و 9 سال قمرى در زنان ) .
2 - داشتن عقل .
3 - آنكه بواسطه اسباب حجر و منع محجور عليه نباشد .
مثلا از جمله اين اسباب ، سفاهت و نيز تفليس مىباشد ازاينرو چون ايندو طائفه از تصرّفات مالى ممنوع و محجور بوده و از آن طرف وصيّت نيز خود يك نوع تصرّف مالى است لاجرم وصيّت آنها ممضى و مورد تصديق نمىباشد .
و اما وصيّت طفلى كه بسنّ ده سالگى رسيده باشد همانطورى كه مرحوم مصنف فرمودند صحّت آن مطابق با قولى استكه بين فقهاء و اصحاب مشهور مىباشد .
و مدرك ايشان روايات بسيارى است كه برخى از آنها از نظر سند و دلالت صحيح بوده ولى با اصول مذهب تشيّع و طريق احتياط مخالف مىباشد .
مؤلف گويد :
از جمله اين اخبار سه خبر ذيل مىباشد :
1 - محمد بن على بن الحسين از محمد بن ابى عمير از ابان بن عثمان از عبد الرحمان بن ابيعبد اللّه از مولانا ابى عبد اللّه عليه السلام در حديثى قال :
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 231
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٢٣١