شهادت شاهد علم و يقين شرط و اعتبار شده و پرواضح است در غير دو صورت مزبور اين امر منتفى است ولى مرحوم ابن جنيد اسكافى فرموده است :
در حال اختيار و قدرت موصى بر تلفّظ اگر وصيّتش را بنويسد و شاهد صورت دست خط را نزد خود حفظ كند مىتوان به آن اكتفاء كرد و بدين ترتيب وصيّت را ثابت دانست .
مختار مرحوم شارح
شارح ( ره ) پس از نقل اين مطالب و آراء مىفرماين :
از نظر ما اقوى اين است كه اگر شاهد مندرجات در مكتوب را براى موصى بخواند و وى اعتراف كند كه آنچه در آن است دانسته و خود به آنها وصيّت كرده است وصيّت ثابت مىشود چنانچه اگر خود ابتداء اقرار كند باينكه مكتوب خطّ و صورت وصيّت وى مىباشد ميتوان به آن اكتفاء كرده و وصيّت را ثابت دانست .
قوله : يكفى الكتابة كذلك : مقصود از [ كذلك ] تعذّر لفظ مىباشد .
قوله : الدالة على قصد الوصية بها : ضمير در [ بها ] به كتابت راجع بوده و كلمه [ باء جارّه ] به معناى سببيّت مىباشد و جارّ و مجرور متعلق به [ الدالة ] مىباشد .
قوله : لا مطلقا : عطف است به [ مع القرينه ] يعنى نه بدون قرينه دالّه .