در نتيجه بايد گفت :
اگر موصى در غير سالى كه معين نموده فوت كرد يا در سفرى غير از مسافرت يادشده از دنيا برود وصيّتش باطل مىشود چه آن كه وصيّت صرفا به محل قيد اختصاص يافته و با انتفاء آن اساسا وصيّتى نمىباشد .
قوله : من قوله اوصيت الخ : ضمير در [ قوله ] بموصى راجع است .
قوله : فتخصّص بما خصّصه : ضمير مستتر در [ تخصّص ] به وصيّت راجع بوده و ضمير فاعلى در [ خصّصه ] بموصى و ضمير مفعولى آن بماء موصوله راجع مىباشد .
قوله : فلو مات فى غيرها : ضمير در [ مات ] به موصى و در [ غيرها ] به سنه راجعست .
قوله : او غيره : يعنى غير سفر تعيين شده .
قوله : بطلت لاختصاصها به محل القيد : ضمير مستتر در [ بطلت ] و ضمير مجرورى در [ لاختصاصها ] بوصيّت راجعست .
قوله : فلا وصية بدونه : يعنى بدون قيد .
( و تكفي الإشارة ) الدالة على المراد قطعا في إيجاب الوصية ( مع تعذر اللفظ ) لخرس ، أو اعتقال لسان به مرض ، و نحوه ،
شرح فارسى :
مرحوم مصنف مىفرماين :
با متعذّر بودن تلفظ اشاره كفايت مىكند .
شارح ( ره ) مىفرماين :
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 214
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٢١٤