وصيّت بوده بنابراين مطلق كتابت كه همراهش قرينه مزبور نباشد كافى نيست چه آنكه نفس كتابت اعم است از اينكه كاتب نيّتش وصيّت بوده يا چنين قصدى نداشته و صرفا نقوشى بر روى كاغذ نقش بسته يا قصد ديگرى از نوشتن الفاظ داشته باشد .
ناگفته نماند : كه اشاره و كتابت در حال اختيار و با قادر بودن بر تلفّظ كافى نميباشند اگرچه موصى را در حال كتابت مشاهده كرده يا خطّش را شناخته و يا ورثه به بعضى از مندرجات كتابت عمل نموده باشند .
چنانچه اگر كاتب خود بگويد مكتوب كذائى بخطّ من بوده و من به آن آگاه و مطّلع هستم با بگويد اين نوشته وصيّت من بوده پس در مقام شهادت به آن بر من شهادت دهيد يا الفاظى مشابه و نظير اين كلمات بگويد كافى نمىباشد .
البته مرحوم شيخ طوسى در خصوص عمل كردن ورثه به بعضى از مفاد كتابت و مندرجات آن وصيّت را ثابت دانسته و اين مقدار را در ثبوتش كافى قرار داده است .
و بهرتقدير در حال اختيار چون وظيفه متعاقدين اين استكه در مقام انشاء ايجاب و قبول از لفظ استفاده كنند و دليلى بر اكتفاء به غير لفظ در دست نيست لاجرم موجب كه موصى باشد يا خود بايد به صيغه ايجاب تلفّظ كند يا ديگرى متن وصيّت را بر او قرائت كرده سپس وى آن را اعتراف و اقرار نمايد چه آنكه در غير اين صورت وصيّت ثابت نشده و احيانا در مقام شهادت شاهد نمىتواند بر ثبوت آن گواهى دهد زيرا همانطورى كه در محلّش مقرر و ثابت است در جواز
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 216
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٢١٦