مبناى قول مشهور
مبناى رأى مشهور اين است كه :
ايجاب در وصيّت به بعد از وفات تعلق مىگيرد ، چون ايجاب عبارتست از تمليك بعد از وفات يا آنچه در حكم تمليك مىباشد نظير عتق و وقف و تدبير كه جملگى فك ملك هستند و بهرتقدير اگر موصى له قبل از فوت موصى مبادرت بقبول نمايد بين ايجاب و قبول تطابق حاصل نمىشود و حال آنكه مطابقت بين ايندو در عقود لازم مىباشد ازاينرو لازمست كه قبول پس از فوت موصى واقع شود .
مبناى قول مصنف ( ره )
مبناى مرحوم مصنف را به دو بيان مىتوان تقرير كرد :
1 - ايجاب در عقد وصيّت جزء سبب بوده و موت متمم آن است مشروط باينكه قبول از وصى صادر گردد .
پس آنچه متعلق بوفات موصى است تماميّت ملك بفرض حصول قبول و قبض مىباشد نه اينكه ملك بواسطه وفات احداث گردد تا در نتيجه لازم باشد قبول بعد از آن بيايد بنابراين همانطوريكه قبل از موت بوسيله ايجاب جزئى از سبب ملك حادث شده و پس از موت تمامش حاصل مىگردد در ناحيه قبول نيز جايز است همينطور باشد يعنى بواسطه قبول قبل از موت جزئى از سبب تملّك حاصل