بنفسه من عرض القماش على المشتري ، و نشره ، و طيه ، و إحرازه ، و بيعه ، و قبض ثمنه ، و لا أجرة له على مثل ذلك ، حملا للإطلاق على المتعارف ، و له الاستئجار على ما جرت العادة به كالدلالة ، و وزن الأمتعة الثقيلة التي لم تجر عادته بمباشرة مثلها
شرح فارسى :
مرحوم مصنف مىفرماين :
د : اگر صاحب مال به عامل اذن در تصرف داده و براى او امرى را تعيين نكرده بلكه اجازه را مطلق گذارد وظيفه عامل اين است كه تصرفاتى نمايد كه بدنبالش ربح و سود حاصل مىشود .
شارح ( ره ) مىفرماين :
مقصود اين است كه هرآنچه بحسب گمان و ظن عامل سوددار بوده و اميد حصول ربح در آن مىباشد تكليف وى آن است كه بانجام آن اقدام نمايد بدون اينكه مقيّد به نوع يا زمان و يا مكان مشخصى باشد .
و از اطلاق اذن مىتواند استفاده كرده و آنچه خود مالك به عهده گرفته او نيز متولّى و متصدّى آن گردد مثلا اگر متاع در دستش از جنس قماش است آن را بر مشتريان عرضه داشته به اين نحو كه باز نموده و سپس بپيچد و نيز در حرز و جاى محفوظ نهاده و براى بيع و فروختن بيرون آورده و به فروش برساند و پس از فروش ثمن آن را قبض نمايد و حاصل تمام اعمال و افعالى كه نفس مالك مباشرتا عهدهدار است وى نيز بانجام رساند .
لازم بتوضيح است كه در قبال اين قبيل اعمال مستحق اجرت
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 67
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٦٧