قوله : لم تجر عادته بمثلها : ضمير در [ عادته ] به عامل و در [ مثلها ] به امتعه ثقليه راجع است .
متن :
و ينفق في السفر كمال نفقته من أصل المال و المراد بالنفقة ما يحتاج فيه إليه من مأكول ، و ملبوس ، و مشروب و مركوب ، و آلات ذلك ، و أجرة المسكن ، و نحوها ، و يراعي فيها ما يليق به عادة مقتصدا ، فإن أسرف حسب عليه ، و إن قتر لم يحسب له
شرح فارسى :
مرحوم مصنف مىفرماين :
ه : اگر جهت تجارت به مسافرت رفت حق دارد تمام نفقه و هزينه خود را از اصل مال بردارد نه از ربحى كه حاصل مىگردد .
شارح ( ره ) مىفرماين :
مقصود از [ نفقه ] آن چيزى است كه وى در سفر به آن نياز دارد از قبيل خوردنى و پوشاك و آشاميدنى و مركبسوارى و آلات و وسائل بهرهبردارى از مذكورات همچون ظروف و امثال آن كه استفاده از مأكولات و مشروبات نياز به آن دارد و همچنين اجرت منزل و نظير آن .
البته لازمست در صرف اين امور آنچه لائق او بوده و عرف درخور شأنش مىداند در نظر گرفته و مراعات آن را بنمايد و در خرج حدّ اعتدال و اقتصاد را ملاحظه كند .
در نتيجه اگر اسراف و زيادهروى كند از حقّش كم گذاشته و به ضررش تمام مىشود ولى چنانچه به خود سخت گرفت و كمتر از آنچه بايد خرج كند مصرف نمود مقدار پساندازشده را حق ندارد ذخيره كرده و براى خود بردارد بلكه از آن صاحب مال محسوب مىگردد .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 70
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٧٠