نبوده و نمىتواند از مالك مطالبه آن را بنمايد چه آنكه از نظر عرف و متعارف مردم در صورت مطلق بودن اذن وظيفه او اين نحو اعمال است بدون اينكه براى آن اجرتى منظور گردد .
ناگفته نماند كه براى انجام برخى از كارها كه عرفا و از نظر عادت گرفتن اجير مرسوم است حق دارد اجير بگيرد مثل رجوع نمودن بدلّال و واسطه جهت خريد كالا يا مثلا براى وزن نمودن اجناس سنگين كه عادتا عامل مثل آنها را خود نمىتواند به وزن درآورد به شخص وزّان و كيّال مراجعه كند .
قوله : و لو اطلق له الاذن : فاعل [ اطلق ] ضميرى است كه صاحب مال عود كرده و ضمير در [ له ] به عامل رجوع مىكند .
قوله : تصرّف بالاسترباح : يعنى تصرف فى المال طالبا للربح .
قوله : ما يظنّ فيه حصول الربح : ضمير در [ فيه ] به ماء موصوله عائد است .
قوله : و يتولّى ايضا بالاطلاق الخ : ضمير فاعلى در [ يتولّى ] به عامل راجع است .
قوله : ما يتولى المالك فى التجارة بنفسه : ضمير در [ بنفسه ] به مالك راجع است .
قوله : من عرض القماش على المشترى : كلمه [ عرض ] به فتح عين و سكون راء مقصود از آن نشان دادن و بدين وسيله مشترى را مطلع نمودن از آن است و كلمه [ قماش ] بضم قاف متاع از هرجنس و از هرمكان را گويند ولى منظور از آن در اينجا خصوص پارچه مىباشد
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 68
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٦٨