قوله : او الاجل فيها : ضمير به [ مضاربه ] راجعست .
قوله : بمعنى انه لا يجب الوفاء : ضمير در [ انّه ] به معناى [ شأن ] است و حاصل مراد مرحوم شارح اين است كه عدم صحت در اينجا به معناى عدم اثر است چه آنكه يكى از معانى صحت وجود اثر است قهرا عدم صحت به معناى عدم اثر مىباشد ازاينرو چون شرط صحيح اثرش لزوم وفاء به آن بوده لاجرم شرط غير صحيح چنين اثرى بر آن مترتب نمىباشد .
قوله : و لا تصير لازمة بذلك : ضمير مستتر در [ لا تصير ] به مضاربه راجع بوده و مشار اليه [ ذلك ] شرط مىباشد .
قوله : بل يجوز فسخها فيه : ضمير مؤنث در [ فسخها ] بمضاربه و در [ فيه ] به اجل عائد است .
قوله : عملا بالاصل : مقصود از اصل استصحاب جواز بوده و احتمالا مىتوان گفت منظور اصالة الاباحه مىباشد .
متن :
و لكن اشتراط الأجل يثمر المنع من التصرف بعد الأجل إلا بإذن جديد ، لأن التصرف تابع للإذن و لا إذن بعده ، و كذا لو أجل بعض التصرفات كالبيع ، أو الشراء خاصة ، أو نوعا خاصا
شرح فارسى :
مرحوم مصنف مىفرماين :
ولى اشتراط مدت نتيجهاش اين است كه عامل بعد از انقضاء مدت از تصرف در مال ممنوع بوده مگر آنكه از صاحب مال اذن جديد بگيرد .
شارح ( ره ) مىفرماين :
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 60
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٦٠