ه : شريك امين بوده و ضامن تلف مال الشركة نيست مگر آنكه در حفاظت آن تعدى يا تفريط كرده باشد .
شارح ( ره ) مىفرماين :
مقصود از [ امانت شريك ] آنست كه مال مشترك و اموال شركاء كه در تحت اختيار او است و وى در وضع يد و تصرف در آنها از ناحيه ديگران مأذون است نزد او امانت بوده و در صورتى كه بدون تعدى و تفريط در حفاظت و نگهدارى تلف شوند وى ضامن نيست زيرا ، ليس على الامين الا اليمين ، كنايه از اينكه شخص امين ضمانى در عهده ندارد و از وى غرامت تلف مطالبه نمىنمايند .
و اما مقصود از [ تعدّى ] در عبارت ماتن ( ره ) اين استكه كاريكه عملش جايز نيست شريك مرتكب شده و در مال انجام دهد كه موجب تلف و از بين رفتن آن گردد چنانچه منظور از [ تفريط ] تقصير در حفاظت مال و مراعات نكردن آنچه در صلاح آن دخيل است مىباشد .
قوله : على ما تحت يده : ضمير در [ يده ] بشريك راجع است .
قوله : المأذون له : ضمير در [ له ] بشريك راجع مىباشد .
قوله : فى وضع يده عليه : ضمير در [ يده ] به شريك و در [ عليه ] به مال راجع است .
قوله : ما لا يجوز فعله : ضمير در [ فعله ] به ماء موصوله عائد است .
قوله : و هو التقصير فى حفظه : ضمير در [ حفظه ] به مال عائد است .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 35
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٣٥