شارح ( ره ) مىفرماين :
اگرچه زمين را جهت غرس شجر عاريه نموده و استظلال مستلزم تصرف در زمين به غير غرس است ولى معذلك اين نحو از تصرف براى وى جايز است .
و دليل اين حكم آن است كه : عرف و عادت حاكم است به جواز اين قبيل تصرّفات همانطوريكه مىتواند جهت آبيارى درختان و حرث نمودن و حفاظت از آنها و غير اين امور از اعماليكه جزء لوازم درختكارى است وارد زمين شود ولى براى غرضى كه مربوط به امر درخت نبوده همچون تفرج و تفريح حق داخل شدن را ندارد .
قوله : و للمستعير الاستظلال : كلمه [ استظلال ] استفاده از سايه درخت را گويند .
قوله : الذى غرسه فى الارض : ضمير فاعلى در [ غرسه ] به مستعير و ضمير مفعولى به [ الذى ] راجع است .
قوله : و ان استلزم التصرف الخ : ضمير فاعلى در [ استلزم ] به استظلال راجعست .
قوله : لقضاء العادة به : ضمير در [ به ] به جواز استظلال راجعست .
قوله : كما يجوز له الدخول اليها : ضمير در [ له ] به مستعير راجعست و ضمير در [ اليها ] به ارض عائد مىباشد .
قوله : لسقيه و حرثه و حراسته : ضميرهاى مجرور در هرسه كلمه به [ شجر ] عود مىكند و كلمه [ سقى ] به معناى آبيارى و [ حرث ] بفتح حاء و راء به معناى شيار نمودن زمين جهت زراعت و [ حراست ] به
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 255
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٢٥٥